100% بلند می شوم و شیر دست شویی را باز می کنم . یک مشت پر آب سرد به صورتم می زنم بعد توی آینه برای خودم شکلک در می آورم . موهایم را آرام شانه می کنم . آبی ها را ست می کنم یا طوسی ها یا صورتی و قرمز و سفید و هر رنگ دیگری که آن روز دلم بخواهد در آینه انعکاس لباس های من باشد . برای خودم در ماهیتابه ی قرمز کوچک نیمرو درست میکنم . نان ها را داغ ِ داغ می کنم و می خورم . در نهایت آماده به آینه ی قدی جاکفشی لبخند می زنم و خارج می شوم . 80% کمی دراز می کشم بعد بلند می شوم و شیر دست شویی را باز می کنم . یک مشت پر آب سرد به صورتم می زنم بعد توی آینه برای خودم شکلک در می آورم . موهایم

حالم بد شد . سر یک اشتباه به اندازه ی سر سوزن , همه ی اشتباه ها به اندازه ی سر سوزن اند البته . اگر مشت بکوبی به آیینه ی قدی اتاقت و خوردش کنی , اگر تمام شیشه ها را بشکنی , عکس ها را پاره کنی , لباس ها را قیچی کنی , نامه ها را دور بریزی , همه شان قد یک سر سوزن اند . سر سوزن هم یک سر سوزن است ولی توی انگشت که فرو برود جیغ آدم را در می آورد . حالم بد شد , سقوط کردم از طبقه ی نمیدانم چندم به کف حیاط و نمردم و فقط درد کشیدم . بین مرگ و زندگی چیزی وجود دارد که نه راحتی و تلخی مرگ است نه شیرینی بیهوده ی زندگی , یک چیزیست توام با راحتی ِ تلخ . شیرینی بیهوده و درد و رنج و سکوت . مثل